گاهی فقط اشاره ای میبرد انسان را به سکوت. و در پی آن دنیایی از حرف است که نمیشود گفت. فریاد هم که اثری ندارد. پس به ناچار بغضی عجیب می آید به سراغت. و این یعنی انتهای تنهایی